Yolculuğumuz akşam sularında başladı.Gökyüzünde eşsiz yıldızlar bizlere eşlik ediyordu sanki.Aynı zamanda radyoda çalan enfes şarkılar içimize işliyordu.Öylesine keyif doluydu ki zamanın nasıl geçtiğini anlayamamıştım.Giderek güneş doğmaya yıldızlar birer birer kaybolmaya başlıyordu.Gecenin karanlığının hüznü yerini sabahın neşeli tarafına bırakmıştı.Egeye doğru,yeşillikler,üzüm bağları,çiçekler,ovalar,dağlar beliriyordu.Şehir hayatının bırakmış olduğu bir beklenti varmışcasına binaları arıyordum.Halbuki,cennetten bir parça gibiydi hepsi.Uzaktan seyretmek yerine orada yaşamak vardı.
En sonunda Şafak'ın bulunmuş olduğu askeriyeye vardık.Yemin töreni başlamak üzereydi.Birçok asker vatan borcu için bir araya gelmiş vatanımızı milletimizi korumak için tek yürek olmuştu.Bu durum karşısında yaşamış olduğumuz özlem az olsa dinmiş,gurur duymaya başlamıştık.O kadar çok askerin ailesi vardı ki her birinin yaşadığı hüznü ve mutluluğu gözlerindengörebiliyordum.Tören başlamış,askerlerimiz bir coşkuyla kucaklarcamışcasına marşlarla,yürüyüşlerle geliyordu.Bitmesiyle Şafak ile kocaman ailem kavuşmuş oldu.
Onu aldığımız gibi otelin yolunu tuttuk.İhtiyaclarımızı giderip ertesi gün için bekliyorduk.Sabah olmasıyla beraberinde İzmir'e gitme kararına vardık.Hayatımda ilk kez İzmir'i görecek olmanın heyecanını yaşıyordum.1 saatlik bir zaman sonrasında varmış olduk.Beklediğim gibi etrafta maki palmiye ağaçları ve yakıcı bir sıcak vardı.İzmir'i görmüş olmanın mutluluğu bir yana ailemle bir arada yeni bir şehirde vakit geçiriyor olmak eşsiz bir duyguydu.İzmir Fuar'ı en çok dikkatimi çeken yer oldu.Sonunda ayrılma vakti yaklaşıyordu.
Alaşehire doğru yolculuğumuz başlarken içimizde garip bir huzun olmustu.Şafakla veda zamanı yaklaşıyordu.Alaşehirde bir çarşıda son vakitlerimizi geçirdik.
Otele vardık,Şafak'a veda etmek zor olsada onu orda bırakıp İstanbul'a döndük.Yolculuktan bize kalan birkaç güzel anı oldu.
